ถ้าวันหนึ่ง เรารู้จัก "การวางเฉย" เราจะค้นหาคำตอบได้ด้วยตัวเอง
เพราะ กว่าพี่จะมีวันนี้มาได้ พี่ก็พยายาม "วางเฉย" ในเกือบทุกเรื่อง
จนคนรอบข้างพี่เขาบอกว่า ทำไม พี่ "ใจเย็น"
ทั้งในเรื่องงานและเรื่องครอบครัว

เป็นห่วงเสมอนะ แต่เพราะพี่ วางเฉย ในเรื่องของเรา
ปล่อยให้เราลองเผชิญชีวิตดู เราต้องหัดที่จะเดินไปข้างหน้า
ไม่ว่าซ้ายหรือขวา เราต้องเลือกเดิน
ลองไปทางขวาก่อนดูก็ได้ ถ้าไม่ดี ก็ย้อนกลับมาใหม่ แล้วไปทางซ้าย
แต่ไม่ต้องห่วง ไม่ว่าเราจะเดินทางซ้าย หรือเดินทางขวา
ที่รอเราที่เส้นชัยเสมอ

พี่จะรอนะ ให้เราเดินมาถึงพี่ให้ได้
เคล็ดลับการดำเนินชีวิต มันอยู่ที่ระยะทางที่เราเดินไป ไม่ใช่จุดเริ่มต้นหรือจุดสิ้นสุด
เพราะตอนนี้ พี่ก็กำลังเดินทางไปสู่จุดนั้น มีทั้งล้ม มีทั้งลุก แต่พี่เลือกที่จะพิสูจน์ด้วยตัวเองเสมอ
ไม่ว่าจะซ้ายหรือขวา พี่บอกเราไม่ได้หรอก ว่าให้เราเลือกเดินทางไหน
เราจะเดินซ้ายก็ได้ ขวาก็ได้ เพราะคนที่เจ็บก็คือ ตัวเรา ไม่ใช่พี่
พี่เพียงแต่แค่ปลอบใจและให้กำลังใจ แต่วันที่ประสบความสำเร็จ ไม่ใช่พี่นะที่ดีใจ
ตัวเราเองต่างหากละ ที่ดีใจที่สุด เพราะเราฝ่าฟันมันมาได้
สู้นะ ไม่ว่าจะเลือกทางไหนก็ตาม
เพราะพี่บอกได้แต่เพียงว่า อนาคตเป็นสิ่งไม่แนนอน
วันหนึ่งเราจะกลับลำ แล้วมาเริ่มต้นใหม่ ก็ไม่มีใครว่าได้หรอก
หรือจะเดินไปข้างหน้าแล้วไม่มองย้อนอดีตเลยก็ไม่มีใครห้ามเราได้
ที่ผ่านมา พี่ตระหนักเสมอว่า ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนเสมอ
คำพูดของคนอื่นไหนเลย จะเท่า ความคิดของเราเพียงคนเดียว
คำพูดของคนอื่น เป็นเพียงกระจกสะท้อน แต่อย่าลืมว่า "เรา" คือกระจกหกด้าน
เลือกเอา ค่อย ๆ เลือก ไม่ต้องรีบร้อน ลองดู
นักการศึกษา กล่าวไว้เสมอว่า วิธีการที่จะประสบความสำเร็จนั้น
ไม่ใช่วิธีใดวิธีหนึ่ง แต่เป็นทุกวิธีที่จะทำให้เราประสบความสำเร็จต่างหาก
พี่รักน้องเสมอนะ ถึงแม้นจะงานหนัก แต่ก็เป็นห่วง
การทำหน้าที่พี่ที่ดีที่สุด ก็คือ ปล่อยให้น้องเผชิญโลก และพี่คอยดูอยู่ห่าง ๆ
พี่ไม่เคยทอดทิ้งเรานะ พี่ยังคงสม่ำเสมอ เพียงแต่พี่ก็มีหน้าที่ที่ต้องทำ
คำว่าสม่ำเสมอของพี่ นั่นก็คือ ความมั่นคง เพื่อเป็นรากฐานให้น้อง
สู้ต่อไป ทาเคชิ
ลองดูนะ เปลี่ยนจากผูกดวง มาเป็น ผูกหัวเตียงและท้ายเตียงบ้าง อิอิ